Ansali.be

geplaatst op:december 2011; laatste herziening op: 14/12/2011

Het lot van Europa

Ik ben ontgoocheld over de besprekingen van het Engelse “no” op de Europese top van 08/12/2011 in de kranten. VK mag dan keer op keer als overwinnaar uit crisissen komen. Ze lagen ook keer op keer aan de basis die de crisissen veroorzaakten:
  • Engeland is het geboorteland van het kapitalisme. Niet dat kapitalisme op zich verkeerd is. Echter misbruikt om uit te buiten en als het de kloof tussen armoede en rijkdom doet vergroten; hebben we beter geen kapitalistisch systeem; zelf niet als de minst slechte van alle andere systemen.
  • Engeland waar de industriële revolutie ontstond. Prachtig! Maar niet de hongersnood van arbeiders in dienst van industriële grootmachten. Rijkdommen als nooit eerder mogelijk, die waanzinnig hoogmoedig geworden een schip bouwden als de Titanic. Een schip dat niet kon zinken.
  • Engeland die terecht bij de onderhandelingen voor de oorlogsschade welke Duitsland na WOI zou moeten uitkeren, er op wees dat ze zo onredelijk waren dat het aanleiding zal geven tot een nieuw conflict. WOII gaf hen gelijk. Juist daarom hadden ze de onderhandelingstafel niet mogen verlaten, vind ik. Later wanneer het duidelijk werd dat de situatie onhoudbaar uit de hand loopt, hadden ze op basis van die nieuwe gegevens kunnen bepleiten de verdragen te herzien.
  • Engeland die de goudstandaard onder Churchill terug in voege bracht en hierdoor de Grote Crisis veroorzaakte in 1929, die zelf uitmondde in de Grote Depressie
  • London City, de financiële grootmacht, bracht de eurodollars in omloop die verantwoordelijk waren voor de Zuid-Amerikaanse crisis. “Landen kunnen niet failliet gaan,” was hun motto om meer en steeds meer dollar leningen te verstrekken aan die landen. Met belastinggelden werd -toen reeds-, een wereldwijde financiële ineenstorting voorkomen.
  • London City en haar hebzucht: “Greed is good”
 Het Angelsaksische systeem heeft veel waardevolle elementen. Doch de geschiedenis zou ons toch moeten leren dat ze niet “überhaupt” het systeem is dat we moeten volgen. Integendeel, ze verdient verloochend te worden en verbannen te worden.
Averechts zou gelijkaardig kunnen geschreven worden over Duitsland. Het economisch wonder gebeurde dan wel onder leiding van Hitler, ze heeft niets te maken met het nazisme of fascisme. De architect, ik ben de juiste omstandigheden vergeten, werd later zelf vervolgd door Hitler. (was hij jood? Of was hij kritisch over Hitler? Ik herinner het me niet meer.) Men zou dit best voor ogen mogen houden alvorens Duitsland omwille hun roemloos, onder schande gebukt verleden te beoordelen op hun bekwaamheid de eurocrisis te bezweren. Keer op keer klopte Duitsland dank zij een hervormingsbeleid en besparingsbeleid haar concurrenten. Telkens opnieuw werd hun systeem bekritiseerd als een model dat de groei zou tegenwerken en sociale onrecht zou veroorzaken. Telkens opnieuw bleek het tegendeel. Uit de geschiedenis zou men toch moeten kunnen beginnen uitmaken dat het tegendeel best eens “meer” waar zou kunnen zijn. De bedenking die ik niettemin heb over Duitsland is dat ze erg radicaal blijft optreden. Wat Engelse gentlemen diplomatie zou ze best mogen aanleren. Zou het kunnen dat Frankrijk, de verleider en opstoker, daarin een gespleten rol speelt? Frankrijk, Duitsland en Engeland. 3 verschillende karakters die met elkaar zullen moeten leren leven willen ze van Europa maken waar België van droomt, de voortrekker voor een Europese Unie. Ik schrijf het niet graag maar de Belgen zullen de grootste profiteurs zijn van een Verenigd Europa. België heeft er dus alle baat bij, de drie grootmachten tot samenhorigheid te bewegen. België kan daarom best eerst zelf het voorbeeld geven door als Vlamingen en als Walen samen te leven. Mijn overtuiging is dat een federatie daarvoor het beste systeem is. Een confederatie gaat te ver. Ze deelt het land in tussen een “zij” en een “wij” en zal daarom de vruchten voortbrengen van discriminatie en crisissen zoals de eurocrisis er één is geworden door een gebrek aan politieke eenheid tussen de eurolanden.
De kritiek in kranten over de Engelse veto kun je omschrijven als:
  • Engeland stelt zijn veto.
  • Dat is slecht.
  • Ja maar, in het verleden viel ze wel steeds in de prijzen als overwinnaar, laten we voorzichtig zijn en niet te kritisch voor Engeland.
Wie ben ik? Als het om kennis over economie gaat, eigenlijk niemand. Niettemin vind ik dat de gebrekkige kritiek in de kranten het gevolg is van een gebrekkige en eenzijdige kennis over de geschiedenis van de economie. Niet alleen de journalisten lijden hieraan; de bevolking in het algemeen evenveel.
De aversie voor inflatie door Duitsland komt op een heel slecht moment. Maar sinds 1973 -1975 heeft een inflatie beleid de crisissen, denk ik, slechts doorgerold naar de toekomst, in een steeds zwaardere crisis van een steeds grotere omvang. Ik meen dat de euro de grootste schokken heeft opgevangen van de bankencrisis die ons vanuit Amerika overviel en vraag me af of er economen zijn die het tegendeel denken.
“De euro is als de Titanic” blokt De Morgen, die topeconoom Ha-joon Chang aanhaalt,een professor aan de universiteit van Cambridge.
Erg cynisch dat een professor aan de universiteit van Cambridge de euro vergelijkt met de Engelse Titanic. De ramp van de Titanic is niet veroorzaakt doordat ze zonk. Ze werd veroorzaakt door de overmoed dat ze niet kon zinken. Daardoor waren er geen voorzieningen getroffen mocht het wel gebeuren. Dat laatste is nu juist wat aan de euro short: voorzieningen wanneer een land in moeilijkheden komt, zoals Griekenland, zijn er niet. Een zware fout, vind ik. De vergelijking met de Titanic gaat dus wel op maar om andere redenen dan deze die Ha-Joon Chang, verdediger van het Angelsaksische systeem en inflatie beleid, opgeeft.
Zo voel ik me tussen aambeeld en hamer. Mijn vrees is dat Europa in een depressie terecht zal komen. Engeland opnieuw als eigenwijs tot overwinnaar zal worden bekroond en niemand zich nog zal herinneren hoe ze het lot van de euro kraakten en de gevolgen daarvan veroorzaakten; met het stellen van een veto; omwille waarborgen voor hun financieel centrum; een hoofdrolspeler van de crisis in 2008 en de laatste die meer vrijheid in handelen verdient.

 

pagina 1/1